Synagoga w Strzyżowie – zabytkowa synagoga późnobarokowa czynna od końca XVIII wieku do agresji Niemiec na Polskę, od 1966 siedziba Biblioteki Publicznej Gminy i Miasta im. Juliana Przybosia w Strzyżowie.
Historia Synagoga została zbudowana w czwartej ćwierci XVIII wieku bezpośrednio na południe od cmentarza żydowskiego z początku XVII w., na miejscu drewnianej synagogi z XVII w. Nie występuje na austriackiej mapie wojskowej Miega z 1779–1783, natomiast Ewaryst Andrzej Kuropatnicki, który odwiedził Strzyżów, wspomina ją w Geographii albo Dokładnym opisaniu Królestw Gallicyi i Lodomeryi z 1786 jako nowo wymurowaną.
W synagodze działały instytucje szkolne: cheder i jesziwa, a także biblioteka żydowska. Była miejscem obrad starszyzny kahału.
W 1887 przy synagodze, zwanej w testamencie miejscowego kupca „bożnicą wielką murowaną”, funkcjonowały także osobne mniejsze obiekty dla mężczyzn i dla kobiet. Jeden z takich domów modlitwy zawalił się w 1884, a inny spłonął w 1886.
Gmina żydowska pod przewodnictwem rabina obejmowała zasięgiem okoliczne miejscowości, w tym Dobrzechów. Liczyła 933 osoby w 1870, 1121 osób w 1900, 841 osób w 1921 i 1238 osób w 1940.