Rozmieszczenie pilastrów na elewacji odpowiada dziewięciopolowemu układowi głównej (męskiej) sali modlitewnej we wnętrzu, o proporcjach zaczerpniętych ze złotego podziału. Z wyposażenia zachowały się klepkowe, drewniane drzwi wejściowe na obu poziomach przybudówki.
W okresie funkcjonowania synagogi wschodnią część wnętrza zajmowała prostokątna główna sala modlitewna, a zachodnią część – izba szkolna i na piętrze ponad nią babiniec, z którego kobiety śledziły przebieg nabożeństwa przez obszerną arkadę.
Sala modlitewna dla mężczyzn z wolnostojącą bimą opartą na czterech filarach jest przykryta dziewięciopolowym sklepieniem żaglowym. Plan ten, charakterystyczny dla synagog barokowych, rozwijał się od początku XVII w. na terenie Polski. Filary, zgodnie z tendencją zarysowaną pod koniec XVIII w., stoją na zewnątrz linii złotego podziału, co pozwoliło zwiększyć przestrzeń pola centralnego.
Polichromia mały|Wnętrze synagogi W obrębie bimy zachowały się fragmenty polichromii w stylu rokokowym, która pokrywała pierwotnie całe wnętrze synagogi.