Cummings wydaje rozkaz, by Edi wykonał misję, gdyż zamroczenie mu nie grozi, ale Gannon upiera się, że to on wykona zadanie, gdyż Ediemu brak doświadczenia. W efekcie Gannon gwałtownie nurkuje w dół, nabiera prędkości i zrzuca pocisk. Znów udaje się osiągnąć efektywność 100/100 przy stratach niepożądanych 0/100. Eskadra wraca do bazy. Jednak lądowanie na lotniskowcu bardzo utrudnia burza. Jeden piorun trafia Ediego, któremu ledwie udaje się awaryjnie wylądować. Okazuje się, że wyładowanie uszkodziło sieć neuronową jego „mózgu”. Na czas naprawy piloci dostają przepustkę do pobliskiej Tajlandii.
Ich przepustkę przerywa zagrożenie kryzysu nuklearnego. Dyktator tadżykistańskiej prowincji jest w posiadaniu głowic nuklearnych. Znów ma z nimi lecieć Edi – który rzekomo jest już gotowy. Gdy dolatują na miejsce okazuje się, że w pobliskiej wiosce żyje ponad tysiąc rolników. Przy zniszczeniu celu byliby oni skazani na zagładę. Poza tym przy obecnym wietrze radioaktywna chmura doszłaby na drugi dzień do Pakistanu. Gannon, jako dowódca eskadry, ku niezadowoleniu Cummingsa każe odwołać misję. Jednak Edi nie wykonuje rozkazu i postanawia sam zniszczyć głowice. Reszta rzuca się za nim w pościg, ale nie udaje im się powstrzymać Ediego. Po tym incydencie samolot nie chce wrócić do szyku. Informuje tylko, że wybiera inne cele.