Siekanowicz w swojej pracy podkreśla, że więźniowie kryminaliści byli uprzywilejowani, żyli w lepszych warunkach, dostawali większe dawki żywności, mogli rozmawiać między sobą, mieli dostęp do używek w zamian donosili na pozostałych więźniów, byli instruktorami przy gimnastyce, pomocnikami lekarzy etc.P. Siekanowicz, Obóz odosobnienia w Berezie Kartuskiej 1934–39, Warszawa 1991, s. 32.
Wyżywienie Pierwotnie norma żywieniowa w obozie wynosiła 28 gr. na więźnia, czyli mniej, niż przysługiwało więźniom kryminalnym osadzonym za ciężkie zbrodnie. Pod wpływem nacisków opinii publicznej zwiększono tę kwotę do 49 gr. Raport pracownika obozu, st. post. A. Pruchniewicza, z dnia 20 stycznia 1939 dostarcza informacji na temat racji żywności w obozie:
Wydano (na 1 więźnia): Śniadanie – kawa Kawa – 25–30 g Cukier – 25–30 g Chleb – ok. 700 g Twaróg – 50 g
Obiad – zacierki Mąka pytlowa – 120 g Kartofle – 500 g Słonina – 40 g Sól – 30 g Cebula – 10 g
Kolacja – krupnik Kartofle – 1000 g Słonina – 15–21 g Kasza pęczak – 100 g
Koszt Koszt wyżywienia 1 odosobnionego wynosił 49,48 gr. Część osadzonych (np. 13 osób na 483 więźniów) odbywała tego dnia karę postu i otrzymywała wyłącznie chleb i wodę. Koszt wyżywienia jednego więźnia wyniósł niecałe 50 groszy.