Procedura dodawania azotu lub pary wodnej podnosi uzyskiwaną moc w typowej turbinie o około 20% w stosunku do pracy tej samej turbiny zasilanej gazem ziemnym Massachusetts Institute of Technology - Laboratory for Energy and the Environment.
Wytwarzanie syngazu, będącego mieszaniną wodoru i tlenku węgla, zachodzi w ciśnieniowym reaktorze, w którym węgiel w obecności tlenu wchodzi w reakcję z parą wodną (ciśnienie 20-50 bar, temperatura 1000-1500 K). Po opuszczeniu reaktora syngaz zostaje poddany oczyszczaniu, umożliwiającemu wydzielenie pozostałości popiołów lotnych i innych cząstek stałych, związków siarki, amoniaku, metali ciężkich a nawet (tzw. sekwestracja CO2). W rezultacie zanieczyszczenia zostają usunięte przed spalaniem gazu w turbinie, a nie - jak w tradycyjnych technologiach energetycznych - z produktów spalania. Dzięki wysokiemu ciśnieniu gazu syntezowanego przed spaleniem rozwiązanie problemu eliminacji zanieczyszczeń w IGCC jest zarówno , jak i skuteczniejsze od stosowanego w elektrowniach węglowych (tzn. kondensacyjnych parowych)Piotr Olszowiec, IGCC: elektrownia na gaz z węgla, Gigawat Energia, 2004.