Dziersław ostrzelał drużynę krewnego z armat zamkowych i to był koniec jego marzeń o odziedziczeniu jego dóbr - ten od zamku odstąpił, sreber poniechał, ale młodzieńca wydziedziczył, na rzecz młodszego jego brata.
Był członkiem konfederacji Spytka z Melsztyna w 1439Codex epistolaris saeculi decimi quinti. T. 2, 1382-1445, Kraków 1891, s. 389..
Nie wiedząc, skąd wziąć kolejne sumy na imponowanie książętom mazowieckim, wybrał się w 1440 na prywatną wojnę na Śląsk, zdobywając Oświęcim i Zator. Ślązacy wnieśli skargę do króla, ten przyznał im rację i nakazał zwrot zrabowanych dóbr, udzielając na osłodę, czy może raczej licząc na uspokojenie krewkiego młodzieńca, starostwo chmielnickie.
Dziersław był też jednym z przywódców, obok Spytka z Melsztyna i Abrahama ze Zbąszyna opozycji wobec kardynała Zbigniewa Oleśnickiego. Klęska konfederacji nie spowodowała bynajmniej jego osobistego upadku.
W późniejszych latach był Dziersław jednym ze znaczniejszych polityków polskich XV wieku. W 1442 wziął zastawem starostwo sandomierskie. W latach 1455–1460 sprawował urząd wojewody sieradzkiego, następnie do 1472 sandomierskiego i potem (od 12 listopada 1472), do 1477 krakowskiego. Zrezygnował na korzyść brata, otrzymując kasztelanię krakowską.