Linia Borbón-Parma. Wydzieliła się z pnia Burbonów hiszpańskich w połowie XVIII wieku, a jej przedstawiciele władali w Księstwie Parmy. W roku 1936 Alfons Karol wyznaczył kolejnego jej przedstawiciela, Franciszka Ksawerego (1889-1977), na tymczasowego regentaJordi Canal, El carlismo, Madrid 2000, ISBN 8420639478, s. 319. Tenże zgłosił po raz pierwszy pretensje do tronu w roku 1952Canal 2000, p. 354, a potem potwierdził je w 1965Canal 2000, ss. 354–355, Daniel Jesús García Riol, La resistencia tradicionalista a la renovación ideológica del carlismo (1965–1973) [praca doktorska UNED], Madrid 2015, s. 51; abdykował w roku 1975 na rzecz najstarszego syna, Karola Hugona (1930-2010)Francisco Javier Caspistegui Gorasurreta, El naufragio de las ortodoxias: el carlismo, 1962-1977, Pamplona 1997, ISBN 9788431315641, s. 272. Ten z czasem przestał zgłaszać pretensje do tronu, choć w 2003 ponownie je przedstawił. Po jego śmierci zwolennicy tej linii za sukcesora uznali jego najstarszego syna, Karola Ksawerego (ur. 1970), który w niektórych wypowiedziach dystansuje się od karlistowskich pretensjiSer príncipe me ayuda a mejorar el bienestar común, [w:] La Vanguardia 11.11.2016, a w niektórych je podtrzymuje;