276, jako Jan Karol I panującego w latach 1975-2014; oficjalnie nigdy nie deklarował on sympatii do karlizmu. Podobnie jego syn, Filip (ur. 1968), od roku 2014 panujący jako król Filip VI, przez niektórych uważany jest za kolejnego władcę spełniającego kryteria karlistowskiej sukcesjizob. np. Marina Pina, El primer reto carlista de Felipe VI, [w:] El Mundo 04.03.2017. Sporadycznie pojawiają się sugestie co do innych przedstawicieli tej linii, np. prawnuka Alfonsa XIII, Ludwika (ur. 1974)Eulogio López, Los monárquicos deberían apostar por Luis Alfonso de Borbón, o sea, Luis II de España, [w:] Hispanidad 04.08.2020.
Linia Habsburgo-Lorena y Borbón. Jedna z karlistowskich teorii sukcesyjnych uznaje, że w przypadku braku męskiego dziedzica prawa monarsze może przekazać (sama ich nie przejmując) córka ostatniego króla na swojego własnego synatekst prawa sukcesyjnego z 1713 roku np. w Román Oyarzun, Pretendientes al trono de España, Barcelona 1965, ss. 15–21, zob. zwłaszcza stypulację, że w przypadku braku męskiego sukcesora "la sucesión de estos reinos pertenecerá a la hija o hijas nacidas de constante matrimonio del último reinante varón", Oyarzun 1965, s. 18.