Linia Bragança. Jedna z odmian teorii o przeniesieniu praw monarszych przez córkę na jej syna (zob. powyżej odnośnie linii Habsburgo-Lorena y Borbón) uważa, że ma ona zastosowanie nie do ostatniego mającego córkę karlistowskiego pretendenta, ale do ostatniego mającego córkę prawowitego króla Hiszpanii (przed podziałem na linię alfonsyńską i karlistowską). Stosowana jest ona wobec króla Karola IV i jego córki, Karoliny Joachimy, żony portugalskiego króla Jana VI Bragança. Zgodnie z tą teorią, po śmierci Alfonsa Karola w roku 1936 prawa sukcesyjne przeszły na najstarszego żyjącego męskiego potomka tej pary, Edwarda Nuno (1907-1976)Caspistegui Gorasurreta 1997, s. 13, Ferrer 1979, ss. 71-72. Choć był zwolennikiem tradycjonalizmu i zgłaszał pretensje do tronu portugalskiego, nigdy ani formalnie, ani prywatnie nie rościł pretensji do tronu hiszpańskiego, a grupa jego zwolenników wśród karlistów była niewielka. Po jego śmierci przenieśli oni swoje rozpoznanie na syna, Edwarda Piusa (ur. 1945)Jacek Bartyzel, Tradycjonalizm a dyktatura.