W połowie lat 80, na skutek braku zapotrzebowania na sygnalizację akustyczną, urządzenia zdemontowano, a wieża, która pozostała obecnie służy, jako obiekt treningowy dla wspinaczy skałkowych.
W 2006 roku, w stulecie otwarcia latarni, przeprowadzono remont, podczas którego między innymi pokryto korpus całkowicie nową warstwą malarską, której kolory są charakterystyczną cechą latarni Stilo. Przez cały okres istnienia latarnia miała tę samą kolorystykę trzech pasów, od góry: czerwony, biały, czarny – barwy odwróconej flagi państwowej z okresu Cesarstwa Niemieckiego.
Ważnym dodatkowym obowiązkiem latarników, oprócz obsługi latarni i wszystkich związanych z nią budowli, jest nasłuch na kanale bezpieczeństwa UKF i utrzymywanie łączności pomiędzy statkami, a stacją brzegową. Informacje o zaistniałej na morzu sytuacji przekazuje się do stacji głównej, która uruchamia w razie potrzeby ratownictwo. Na przykład w 1970 roku, z powodu awarii silników, przy sztormie o sile 12 w skali Beauforta, na mieliznę na wysokości latarni Stilo wszedł statek bandery duńskiej (od sztormu Xaver z początku grudnia 2013 roku widoczny jest tylko jeden maszt, rufowy). Obsługa latarni uczestniczyła w akcji ratowniczej statku i jego załogi poprzez łączność radiową.