Ślizgacz – część odbieraka prądu bezpośrednio współpracująca z przewodem jezdnym sieci trakcyjnej. Na kolejach polskich nakładka ślizgacza dawniej (do roku 2011) wykonana była z twardej miedzi, górna jej część miała wyżłobione rowki wypełnione smarem grafitowym. Obecnie nakładki miedziane zastąpione zostały grafitowymi, które mniej zdzierają przewody. Na wielkość ślizgacza ma wpływ odbierany prąd (bardziej masywny przy niższych napięciach – większe prądy) i obowiązująca skrajnia taboru. Aby wymusić równomierne zużycie górnej powierzchni stosuje się zygzakowanie przewodu jezdnego nad torem prostym (na łuku sieć trakcyjna zygzakuje samoczynnie).
Oprócz odbioru prądu z sieci, ślizgacza używa się także do usuwania lodu z przewodu jezdnego – w tym celu wyposaża się go w specjalny wibrator, przymocowany od spodu do jego konstrukcji i napędzany sprężonym powietrzem dostarczanym rurą z pojazdu trakcyjnego. Bez takiego urządzenia pojazd przy oblodzeniu przewodów powinien poruszać się przy podniesionych przynajmniej dwóch pantografach.