Strefa hyporeiczno-interstycjalna (ang. hyporheic zone) – podpowierzchniowa część koryta cieku i jego bezpośredniego podłoża, w której zachodzi wymiana pomiędzy wodą powierzchniową a wodami podziemnymi. Obejmuje przede wszystkim przestrzenie pomiędzy ziarnami osadów rzecznych, wypełnione wodą porową. Jest strefą przejściową pomiędzy środowiskiem powierzchniowym cieku a środowiskiem podpowierzchniowym i stanowi miejsce jednoczesnego zachodzenia procesów hydrologicznych, biogeochemicznych i biologicznych.
thumb|Schemat strefy hyporeicznej i wymiany wody pomiędzy ciekiem a jego podłożem.
Charakterystyka Strefa hyporeiczno-interstycjalna nie jest jednorodną warstwą o określonej głębokości. Jej zasięg zależy między innymi od litologii i uziarnienia osadów, ich porowatości i przepuszczalności, gradientu hydraulicznego, przepływu cieku oraz morfologii jego koryta.
Woda znajdująca się w strefie może pochodzić zarówno z koryta cieku, jak i z wód podziemnych. Nie występuje więc jedna, wyraźna granica pomiędzy wodą rzeczną i wodą podziemną. Ich udział zmienia się przestrzennie i czasowo, tworząc układ gradientów temperatury, tlenu rozpuszczonego, pH, przewodności elektrycznej oraz składu chemicznego.