Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego – polska grupa wyznaniowa wywodząca się z ruchu Badaczy Pisma Świętego, powstała na skutek wewnętrznych podziałów wśród Badaczy, po śmierci Charlesa Taze Russella (1852–1916). Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego wyłoniło się w 1935 roku ze zborów Świeckiego Ruchu Misyjnego „Epifania”. Było ono związane z Dawn Bible Students Association, które powstało w Stanach Zjednoczonych w latach 1928–1932. W 2024 roku Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego liczyło w Polsce 171 członków, w tym 32 usługujących, skupionych w 15 zborach.
Historia ruchu Tło historyczne Działalność Badaczy Pisma Świętego na ziemiach polskich została zarejestrowana 20 maja 1913 roku na podstawie reskryptu generała-gubernatora Warszawy nr 2167/5Leksykon Religioznawczy pod redakcją Witolda Tylocha, Wyd. Współczesne, Warszawa 1988, s. 256, 257.. Rozporządzenie to zezwalało grupie badaczy spotykać się w mieszkaniu prywatnym Wincentego Kina (zm. 1922). Była to filia, oddział Międzynarodowego Stowarzyszenia Badaczy Pisma Świętego, którego założycielem był Charles T. Russell. Wśród pierwszych przedstawicieli Towarzystwa Strażnica na Polskę byli W.S. Kołomyjski i Czesław Kasprzykowski.