w 1050 Hedeby, wówczas jeden z ważniejszych grodów w Danii), nie zdołał podbić jego królestwa.

Inwazja na Anglię thumb|Śmierć Haralda III w bitwie pod Stamford Bridge Gdy na początku 1066 zmarł król Anglii Edward Wyznawca, Harald zgłosił pretensje do tronu Anglii. Bowiem przed swą przedwczesną śmiercią król angielski Hardekanut zawiązał z królem norweskim Magnusem I umowę, która mówiła, iż gdyby któryś z nich zmarł bezpotomnie, tron po nim odziedziczy ten drugi. Jeszcze za życia Edwarda Wyznawcy, następcy Hardekanuta, Magnus I próbował powoływać się na tamte ustalenia. Harald, jako następca Magnusa, miał więc uzasadnione roszczenia do tronu angielskiego. Dlatego też wyruszył na Brytanię. Wygrał kilka potyczek, zdobył York, ale pod Stamford Bridge został zaskoczony przez następcę Edwarda, Harolda II Godwinsona, i zginął podczas bitwy trafiony strzałą w gardło.

Harald Sigurdsson zwany jest często „ostatnim wikingiem”. Był budzącym postrach olbrzymem (miał 210 cm wzrostu), żarliwie religijnym, który jednak nie wahał dopuszczać się rozlicznych okrucieństw (jego przydomek „Hardraada” oznacza bezwzględny). Adam z Bremy nazwał go „piorunem północy”.