W grudniu 1925 został przeniesiony do kadry oficerów korpusu inżynierii i saperów przy Departamencie V MSWojsk. z równoczesnym przydzieleniem do Głównych Zakładów Inżynierii i Saperów w Warszawie na stanowisko zastępcy kierownika z jednoczesnym powierzeniem obowiązków kierownika. We wrześniu 1926 został przesunięty w Centralnym Zakładzie Zaopatrzenia Saperów na stanowisko pełniącego obowiązki kierownika zakładu. W styczniu 1927 został przydzielony do Departamentu V Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko zastępcy szefa departamentu. 1 stycznia 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień pułkownika w korpusie oficerów inżynierii i saperów i 3. lokatą. 24 kwietnia 1929 został mianowany szefem Departamentu Zaopatrzenia Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych (stanowisko przewidziane dla generała dywizji). Od 23 września 1930 obowiązki szefa departamentu łączył z funkcją szefa Broni Pancernych, a od 1 grudnia 1934 dowódcy Broni Pancernych. Był zwolennikiem rozwoju polskiej broni pancernej i inicjatorem rozwoju przemysłu samochodowego. Za jego kadencji wdrożono do masowej produkcji tankietki TK-3 i TKS, zakupiono czołgi Vickers E i opracowano własny czołg 7 TP. Był także członkiem Rady Nadzorczej Państwowych Zakładów Inżynierii.