Przydzielony do Wydziału Broni Szybkich Oddziału III Operacyjnego Komendy Głównej Armii Krajowej. Został także dowódcą Zakładów Produkcji Uzbrojenia AK. W pierwszych dniach powstania warszawskiego, 2 sierpnia 1944 budował wraz z innymi jako ochotnik barykadę na ul. Kruczej, następnie do 15 sierpnia jako ochotnik, strzelec w drużynie szturmowej plut. pchor. „Blizna”. Rozpoznany przez przedwojennych techników od 28 sierpnia wyznaczony do kierowania produkcją środków walki. Komendy Podobwodu Śródmieście Południowe, następnie Komendy Okręgu Warszawa AK. Pod jego dowództwem pracowało ok. 800 osób, w warsztatach na ul. Wilczej, Kruczej, Kopernika, później ul. Chmielnej, pl. Napoleona, Mokotowskiej, Al. Ujazdowskich, Tamce, piwnicach Gebethnera i Wolfa, w zakładach Gerlacha. M.in. wyprodukowali ok. 35 tys. sztuk granatów, kilka dział szturmowych, miotacze płomieni, naprawiali karabiny, broń palną krótką i maszynową. Wśród jego współpracowników był m.in. cichociemny kpt. Mirosław Kryszczukajtis. Od 8 września 1944 także dowódca kilkunastoosobowej Legii Oficerskiej. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej, m.in. w oflagach XVIII-73 w Landwasser, IV C w Colditz, XVIII-317 C w Markt Pengau w AustriiGenerałowie II Rzeczypospolitej, s. 130..