Sejm Śląski – organ ustawodawczy autonomicznego województwa śląskiego od 15 lipca 1920 do 6 maja 1945 (w praktyce do wybuchu II wojny światowej).
Umocowanie prawne i kompetencje Sejm Śląski utworzono na mocy Statutu Organicznego Województwa Śląskiego – ustawy konstytucyjnej Sejmu Ustawodawczego z 15 lipca 1920 r. jako element autonomii tego województwa. Sejm Śląski powoływał Radę Wojewódzką i posiadał władzę legislacyjną na terenie województwa śląskiego, przy czym polityka zagraniczna i sprawy wojskowe wyjęte były spod jego kompetencji i podlegały sejmowi centralnemu w Warszawie. Początkowo zasiadało w nim 48 posłów (wybieranych systemem proporcjonalnym d’Hondta w trzech okręgach), po nowelizacji ordynacji wyborczej z 1935 r. liczył 24 parlamentarzystów, a po aneksji Zaolzia jesienią 1938 r. prezydent Mościcki wyznaczył dodatkowych 4 posłów.
Do kompetencji Sejmu Śląskiego należały wszystkie ustawy w zakresie określonym przez art. 4 Statutu, np. w zakresie szkolnictwa, policji, wód, organizacji administracji wojewódzkiej i samorządu, rolnictwa czy wyznań. Sejm Śląski był także uprawniony do wydawania przepisów cywilnych i karnych w zakresie swojej właściwości (art. 6 ust. 2 Statutu).