podczas aresztowania został ranny. Po brutalnym śledztwie, w którym wykazywał bardzo dużą odwagę, dodając otuchy pozostałym więźniom, Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie skazał go, razem z szefem I Oddziału KG kpt. T. Zawadzińskim „Wojciechem”, szefem wywiadu por. L. Roszkowskim „Tomaszem” i szefem I Obszaru mjr M. Grygorcewiczem „Ostromirem” 3 listopada 1947 na karę śmierci (Grygorcewiczowi wyrok zamieniono na 15 lat więzienia).
Wyrok śmierci został wykonany 15 stycznia 1948 w więzieniu mokotowskim przez dowódcę plutonu egzekucyjnego st. sierż. Piotra Śmietańskiego w obecności m.in. lekarza więziennego dr Stefanii Jabłońskiej i naczelnika więzienia kpt. Alojzego Grabickiego. Oprócz Jana Morawca, tego dnia stracono również Lechosława Roszkowskiego i Tadeusza Zawadzińskiego. Ciała zamordowanych wywieziono potajemnie i zapewne, jak pokazują współczesne ekshumacje, bezimiennie pogrzebano w dołach śmierci, prawdopodobnie na Służewie.
Symboliczny grób Jana Morawca znajduje się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie w kwaterze na Łączce.
28 stycznia 1992 Sąd Wojewódzki w Warszawie stwierdził nieważność wyroku skazującego Jana Morawca i jego towarzyszy broni, orzekając, że czyny przypisane skazanym były związane z działalnością na rzecz niepodległego bytu państwa polskiego.
Przypisy