Plan księgi Forma poematów jest podporządkowana wymaganiom alfabetycznego akrostychu. W pierwszych dwóch utworach najpierw wypowiada się świadek nieszczęścia, potem uosobiona Jerozolima. Trzecia pieśń najbardziej obrazuje najwyższy stopień rozpaczy i bólu. Anonimowy mówca, który "zaznał boleści" utożsamia się z cierpiącą Jerozolimą, opowiadając o przyczynach gniewu Boga i o zagładzie miasta. W kolejnej części znajduje się zachęta do ufności w dobroć Bożą. Lamentacja czwarta ukazuje tragedię ostatnich dni przed upadkiem miasta. Piąta jest rodzajem liturgicznego zakończenia całej księgi i prośbą o miłosierdzie BożeSłownik wiedzy biblijnej, wyd. III, Vocatio, Warszawa 1999, s.429-430.. Wyraża to następujący schemat: (I) Żałość Syjonu (1, 1-22) (A)Lament nad Syjonem (1, 1-11) (B)Lament Syjonu (1, 12-22) (II) Dzień gniewu Jahwe (2, 1-22) (A) Dzień gniewu Pańskiego (2, 1-10) (B) Odpowiedź poety i Syjonu (2, 11-22) (III) Z głębokości wołam (3, 1-66) (A) Samotność (3, 1-20) (B) Wspominanie i rozmyślanie (3, 21-39) (C) Skrucha (3, 40-66) (IV) Ponowne nawiedzenie miasta (4, 1-22) (A) Rozpacz miasta (4, 1-16) (B) Próżna ufność (4, 17-22) (V) Modlitwa ludu (5, 1-22)Katolicki komentarz biblijny, Vocatio, Warszawa 2001, s.729.