Zasadnicze twierdzenia kreacjonizmu starej Ziemi: Stworzenie z niczego Wszechświata (czasoprzestrzeni, materii, energii, galaktyk, gwiazd i planet). Wybranie Ziemi jako przyszłej „kolebki” życia. Początkowo Ziemia była pusta i pozbawiona życia. Międzyplanetarne „gruzowisko”, pył i wczesna atmosfera Ziemi blokowały światłu Słońca, Księżyca i gwiazd dotarcie na jej powierzchnię. Częściowe klarowanie się ziemskiej atmosfery, przez co światło mogło przez nią przenikać. Stworzenie pary wodnej w troposferze, co zapewniło stabilny obieg wody. Uformowanie kontynentów i basenów oceanicznych. Stworzenie poszczególnych rodzajów (baraminów) roślin na lądach. Dalsze klarowanie się atmosfery, przez co światło ciał niebieskich mogło być bez przeszkód obserwowane z powierzchni Ziemi. Stworzenie licznych rodzajów niewielkich morskich organizmów. Stworzenie poszczególnych rodzajów morskich ssaków oraz ptaków. Stworzenie poszczególnych rodzajów zwierząt lądowych. Bezpośrednie stworzenie człowieka. Część kreacjonistów uznaje Boga za przyczynę zjawisk takich jak Wielki Wybuch i ewolucja jednocześnie uznając samo wystąpienie tych zdarzeń. Twierdzi tak m.in. papież Franciszek.