W początku lat sześćdziesiątych XIX w. Nowa Szkocja była bardzo prężnym społecznie i gospodarczo dominium. Ludności przekraczała 350 tysięcy mieszkańców. Głównie byli to przybysze z Anglii, Szkocji, Irlandii i Niemiec oraz mniejsze grupy Indian Mikmakowie (Mi’kmaq, Micmac) oraz potomków Akadyjczyków. Istniało wiele dużych miast, z których największymi były Halifax, Yarmouth i Truro. Funkcjonował nowoczesny system szkolny i uniwersytecki oferujący wysokiej jakości wykształcenie. Gospodarka oparta na rybołówstwie, rolnictwie, przemyśle drzewnym oraz stoczniowym znakomicie się rozwijała. Rozpoczęto rozwój infrastruktury, w szczególności kolejnictwa.
W kierunku Konfederacji W II poł. XIX w. sytuacja polityczna dominiów brytyjskich zaczęła się komplikować. Wzrost napięcia w stosunkach międzynarodowych, w szczególności na Osi Wielka Brytania – USA, groził wybuchem nowego konfliktu zbrojnego. Naturalnym teatrem działań wojennych stałaby się Kanada oraz dominia atlantyckie. Innym ważnym czynnikiem kształtującym atmosferę polityczną był rozwój imperializmu amerykańskiego oraz dążeń aneksyjnych w USA. Poważne siły polityczne w tym kraju rozważały możliwość aneksji wszystkich dominiów brytyjskich i utworzenie z nich kolejnych stanów. Aczkolwiek plany te znajdowały pewne poparcie w dominiach, większość poddanych brytyjskich odnosiła się do nich nieprzychylnie lub wręcz wrogo.