300px|thumb|Mapa przedstawiająca posiadłości brytyjskie (w tym dominia) za panowania królowej Wiktorii z końca XIX wieku Dominium brytyjskie () – forma ustrojowa istniejąca w ramach imperium brytyjskiego, stanowiąca formę pośrednią między samorządną kolonią a suwerennym państwem, z czasem ewoluująca w stronę suwerenności.
Status ten jako pierwsza uzyskała w 1867 roku Kanada. W późniejszych latach otrzymało go kilka innych terytoriów, w tym Australia, Nowa Zelandia i Południowa Afryka. Na bazie dominiów wykształciły się z czasem tzw. – w pełni suwerenne państwa, posiadające wspólnego monarchę. Termin „dominium”, sugerujący podrzędność względem Wielkiej Brytanii, wyszedł z użycia na rzecz tego drugiego na przełomie lat 40. i 50. XX wieku.
Geneza Pierwszymi propozycjami utworzenia dominiów były dwie broszury – Jamesa Wilsona Rozważania o naturze i zakresie władzy ustawodawczej parlamentu brytyjskiego oraz Tomasza Jeffersona Krótki przegląd praw Brytyjskiej Ameryki – obie wydane na krótko przed wybuchem rewolucji amerykańskiej. Założeniem ideologicznym tych pism było stwierdzenie, że parlament brytyjski nie może ustanawiać praw dla kolonii, gdyż jej mieszkańcy nie posiadają swych przedstawicieli w tym ciele ustawodawczym.