Osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych może bez zgody przedstawiciela ustawowego nawiązać stosunek pracy oraz dokonywać czynności prawnych dotyczących tego stosunku. Przedstawiciel ustawowy może jednak stosunek pracy rozwiązać, za zgodą sądu opiekuńczego, gdy nie jest on zgodny z dobrem tej osoby (art. 22 § 3 Kodeksu pracy).
Ograniczenia zdolności do czynności prawnych w historii prawa Początkowo o nabyciu zdolności do czynności prawnych decydowało osiągnięcie dojrzałości fizycznej, ustalane w drodze oględzin. Z czasem przyjęto sztywne granice wieku dla pełnoletniości, wynoszące w prawie średniowiecznym i nowożytnym 12–15 lat. Po osiągnięciu tak zwanych lat sprawnych osoba nabywała pełną zdolność do czynności prawnych. W okresie nowożytnym wprowadzono kolejną kategorię: lata roztropne (dojrzałe). Po osiągnięciu lat sprawnych osoba miała ograniczoną zdolność do czynności prawnych; po osiągnięciu lat roztropnych pełna zdolność. W XIX wieku pełna zdolność do czynności prawnych była łączona z pełnoletniością (21 lat w Kodeksie Napoleona i w , 20 lat w ).
Prawo średniowieczne wymagało, aby kobiety pozostawały pod obligatoryjną opieką.