Zmarła 24 kwietnia 1986 w Paryżu. W nabożeństwie żałobnym, które odbyło się w kaplicy Świętego Jerzego w Windsorze, uczestniczyło ok. 200 żałobników. W trakcie mszy pogrzebowej ani razu nie padło imię księżnej, co było kolejnym objawem jej bojkotu w brytyjskiej rodzinie królewskiej. Została pochowana obok grobu męża we Frogmore House niedaleko Windsoru, na jej trumnie wyryto napis „Wallis, duchess of Windsor” (Walis, księżna Windsoru”.
Osobowość i wizerunek Znana była z upodobania do luksusu i rozrzutnego trybu życia, była także dominującą, władczą osobą, ale też oschłą i próżną. Cechowało ją specyficzne poczucie humoru, niekiedy uznawane za płytkie, które nie zdobywało poklasku wśród wielu wysoko postawionych Brytyjczyków, jednak było pociągające dla księcia Edwarda.
Od 1938 wielokrotnie określana była przez prasę jedną z najlepiej ubranych kobiet na świecie. Ceniła sobie projektantów, takich jak Christian Dior, Cristóbal Balenciaga, Hubert de Givenchy i Elsa Schiaparelli. Chętnie nosiła spódnice odsłaniające kolana.
Przykładała dużą wagę do swojej figury i wagi, toteż stosowała liczne diety, a niekiedy nawet się głodziła. Po wyjeździe z Bahamów miała ważyć ok.