W 1453 wraz z Henrykiem von Plauen reprezentował wielkiego mistrza na procesie cesarskim w Wiedniu, w którym przeciwko zakonowi występował Związek Pruski. Przebywał następnie na dworze wielkiego mistrza w Malborku, a po wybuchu wojny trzynastoletniej wyjechał do Wrocławia. Tam spełniał obowiązki biskupa pomocniczego.
Na Warmii spotkał się z niechęcią – 25 lutego 1454 stany warmińskie formalnie wypowiedziały posłuszeństwo jego namiestnikowi, kanonikowi Wichardowi.
Po jego śmierci doszło do potrójnego wyboru biskupa. Kilku kanoników warmińskich wybrało Eneasza Sylwiusza Piccolominiego, który uzyskał zatwierdzenie papieskie; inni, ulegając wpływom odpowiednio króla Kazimierza Jagiellończyka i wielkiego mistrza, wybrali Jana Lutkowica z Brzezia i Arnolda Venrade. Oficjalnym następcą Kuhschmalza uznaje się Piccolominiego.
Bibliografia
Tadeusz Oracki, Słownik biograficzny Warmii, Prus Książęcych i Ziemi Malborskiej od połowy XV do końca XVIII wieku, tom II, Olsztyn 1988. (w uzupełnieniach) Alojzy Szorc, Dzieje diecezji warmińskiej (1243-1991), Olsztyn 1991. ks.