Mieszko Młodszy, Mieszko kaliski (ur. między 1160 a 1165, zm. 2 sierpnia 1193 w Kaliszu) – polski książę z dynastii Piastów, z linii Piastów wielkopolskich, czwarty syn Mieszka III Starego, książę kaliski w latach 1191–1193.
Życiorys Mieszko Młodszy był drugim pod względem starszeństwa synem Mieszka III Starego i jego drugiej żony Eudoksji, prawdopodobnie córki wielkiego księcia kijowskiego Izjasława (Mieszko III Stary posiadał jeszcze synów z pierwszego małżeństwa: Odona i Stefana).
Na kartach historii Mieszko pojawił się po raz pierwszy w 1167 w dokumencie Kazimierza II Sprawiedliwego i Mieszka III, wydanym na zjeździe w Jędrzejowie, jako jeden z synów księcia wielkopolskiego.
W 1177 lub 1179 w wyniku ogólnokrajowej rewolty przeciwko Mieszkowi Staremu, młody książę wraz z rodzicami i rodzeństwem znalazł się na wygnaniu. Do kraju powrócił zapewne razem z ojcem w roku 1181.
W 1184 dzięki sprytnym zabiegom dyplomatycznym ojca Mieszko Młodszy został wyznaczony przez schorowanego księcia Leszka Bolesławowica namiestnikiem dzielnicy mazowieckiej i kujawskiej, z prawem do sukcesji po swojej śmierci.