Pojęcie thumb|300px|Paolo Veronese. Młodzieniec między cnotą a występkiem (ok. 1581)|alt=Po prawej stronie siedzi personifikacja występku (kobieta z obnażoną piersią). Wyciąga rękę w kierunku przechodzącego obok chłopca. Chłopiec nie patrzy na nią. Idzie z ręką na sercu, drugą ręką trzymając opiekunkę - ubraną w długie suknie kobietę uosabiającą cnotę. Obok pojęcia cnoty, w użyciu są także pojęcia sprawności czy dzielności. Są one często traktowane jak synonimy, choć czasem się je odróżnia (np. cnota to dyspozycja danej osoby, a jej praktykowanie to sprawność). W etyce wyróżnia się niekiedy jej dział zajmujący się cnotami: aretologię.
Cnota to cecha czy dyspozycja jakiejś osoby, mająca pozytywną wartość moralną.
Cnota jest cechą ugruntowaną, a nie powierzchowną czy przypadkową. Uzyskuje się ją poprzez nawyk i powtarzalność zachowań, świadome dokonywanie czynów moralnie dobrych, czy głęboką wewnętrzną przemianę moralną. Dzięki ćwiczeniu w cnocie czy dbaniu o nią, człowiek wzmacnia ją, a dyspozycje do kolejnych działań zgodnych z cnotą stają się silniejsze, naturalne i łatwiejsze do praktykowania. Cnota nie ma jednak charakteru czysto rutynowego czy bezrefleksyjnego, lecz zawsze podlega praktycznemu namysłowi.