Osobniki te stały się później bazą wyjściową dla rozpoczęcia regularnej, zarejestrowanej hodowli Vallhundów.
Wygląd Västgötaspets jest psem niewielkich rozmiarów, krótkonożnym. Ważną proporcją jest stosunek wysokości do długości tułowia, który wynosi 2:3. Połowa populacji tych psów rodzi się ze zredukowanym ogonem.
Fakt, że zaklasyfikowano szwedzkiego Vallhunda do grupy szpiców nordyckich (przez dawniejszych autorów, tj. Strebel, Fitzinger), według Hänsa RäberaHans Räber, „Encyklopedia Psów Rasowych” T I, s. 330. nie oznacza właściwej przynależności do grupy tych psów. Twierdzi on, że cechy charakterystyczne dla szpiców, takie jak: „kwadratowa budowa ciała, zakręcony ogon, czy mniej lub bardziej długi włos” nie są właściwe dla typowego Valhunda, który za to posiada „głowę owczarka, szczątkowy ogona, a także jest pozbawiony instynktu polowania”. Z tego też powodu Räber określa psa Gotów i spokrewnione z nim dwie rasy Welsh Corgi, a także Lancashire Heelera, jako psy zaliczane do owczarków krótkonożnych.