Zdaniem autora z czasem wajdeloci i ich pieśni wraz z chrystianizacją Prus i Litwy poszli w zapomnienie, a ich utwory przetrwały jedynie wśród prostego ludu i w czasie rytualnych uczt kozła.
Interpretacja Mickiewicza (później zawarta w Konradzie Wallenrodzie) wpłynęła na zmianę wizerunku wajdelotów i postrzeganie ich jako bardów, pieśniarzy i opiekunów pruskiego eposu.
Słownik encyklopedyczny Brockhausa i Efrona opisywał wajdelotów jako strzegących świętego ognia kapłanów i wróżbitów. Do ich zadań należało także składanie ofiar, wyznaczanie czasu świąt, udział w wyprawach wojennych, leczenie ludzi i zagrzewanie do walki. W sakralnej hierarchii mieli znajdować się poniżej kriwego, a nad innymi kapłanami (np. wurszajtami). Ich strój miał składać się z długiej, przepasanej szerokim białym pasem tuniki oraz noszonego w trakcie ofiar zielonego wieńca. Jedyną różnicą pomiędzy wajdelotami a wajdelotkami było to, że wajdelotom, w przeciwieństwie do wajdelotek, wolno było zawierać małżeństwa. Zakaz zawierania małżeństw wśród wajdelotek miał nie być jednak ściśle egzekwowany (przykład Biruty).
Krytyczny wobec mitologii litewskiej Aleksander Brückner odrzucił historyczność wajdelotów (jak i np.