Pracował przez 7 dni tygodniowo. Narzeczona, żeby go odwiedzać, co było możliwe tylko raz w miesiącu, podawała się za siostrę albo kuzynkę. Na wolność wyszedł 28 stycznia 1955. Nie mógł jednak podjąć studiów, ponieważ UB zarekwirowało jego dokumenty łącznie ze świadectwem maturalnym. Pracował jako robotnik u ogrodnika i w magazynie opakowań szklanych Hurtowni Farmaceutycznych. W ramach nieodbytej wcześniej służby wojskowej ponownie poszedł pracować w górnictwie. Ciężkie warunki pracy odbiły się na jego zdrowiu. Stwierdzono u niego pylicę, chorobę zawodową górników. Wyrok z 1952 został unieważniony przez sąd na wniosek ministra sprawiedliwości dopiero w 2015.
W 1957 ukończył studia na kierunku filologia polska na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po studiach pracował najpierw jako instruktor kulturalny w Domu Kultury w Nowej Hucie i nauczyciel w szkole podstawowej w Mogile. Od początku lat 60. pracownik Ośrodka Badań Prasoznawczych w Krakowie, w latach 1969–2000 jego dyrektor. Od 1982 profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, Profesor zwyczajny Instytutu Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie (od 2009). Redaktor naczelny „Zeszytów Prasoznawczych” (1990–2012). Przewodniczący Komitetu Narodowego przy Prezydium PAN ds.