Egipcjanie potrafili przedstawić postać człowieka w dowolnym oglądzie, ale odstępstwa od obowiązującej zasady czyniono tylko wyjątkowo, w odniesieniu do obcokrajowców lub ludzi niższego stanu; kompozycji w układach pasowych; układu świątyni poświęconej, służącej kultowi władcy i bogom; kolumn i filarów stylizowanych na kształt pni i łodyg roślin, o głowicach naśladujących formę kwiatu lotosu lub liści palmowychJ. Lipińska, Encyklopedia sztuki starożytnej, s.213-214..
W rzeźbie figuratywnej obowiązywał kanon modularny zbudowany na siatce kwadratów: postać stojącą dzielono na 19 części (od Późnego Państwa 21 lub 25), a siedzącą na 15. Poszczególnym częściom ciała odpowiadała stała liczba kwadratów: od czubka głowy do nasady ramion 3 – od czubka głowy do oczu 1, stąd do podstawy nosa 1 i do ramion 1. Ciało od ramion do kolan 10, a od kolan do stóp 6. Jeśli było to wyobrażenie mężczyzny w przepasce biodrowej (kalasiri), jej dolna krawędź winna się była znajdować 12½ kwadratu od czubka głowyC.A. Diop, Civilization or Barbarism, s.291..
Budownictwo grobowe i sakralne thumb|Figurki duchów służebnych uszebti thumb|left|Piramida Dżesera w Sakkarze thumb|left|Wielki Sfinks i piramida Chefrena