Okupacja włoska Podczas zajmowania Jugosławii przez wojska osi w kwietniu 1941 r., zebrał 17 kwietnia grupę separatystów czarnogórskich i ogłosił powstanie Tymczasowego Komitetu Administracyjnego Czarnogóry w dawnej stolicy Cetinje. Funkcjonował on jako kolaboracyjny organ okupacyjnych władz włoskich. Sekula Drljević został ogłoszony oficjalnie 12 lipca przywódcą marionetkowego Niezależnego Państwa Czarnogórskiego. Jednakże już nazajutrz wybuchło powstanie antyfaszystowskie, w rezultacie którego siły rządowe kontrolowały zaledwie niewielką część Czarnogóry. W tej sytuacji Włosi uznali, że nie będą mieli większego pożytku z dalszej działalności S. Drljevicia i w październiku został aresztowany z rozkazu Alessandro Pirzio Biroliego, przedstawiciela Włoch w Czarnogórze. Przewieziono go do Włoch i osadzono w obozie w San Remo.
Współpraca z władzami NDH Udało mu się uciec i dotarł do Belgradu, nawiązując kontakty z władzami Niezależnego Państwa Chorwackiego (NDH). Wiosną 1944 r. przeniósł się do Zagrzebia, gdzie w lipcu utworzył Radę Państwową Czarnogóry (Crnogorsko državno vijeće) działającą w ramach struktur NDH. Próbował uzyskać wsparcie Niemców, ale z niewielkimi skutkami.