27 czerwca 1935 roku awansował do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W marcu 1939 pełnił służbę w Biurze Inspekcji Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych w Warszawie na stanowisku kierownika Samodzielnego Referatu Personalnego. We wrześniu 1939 pełnił funkcję zastępcy dowódcy pułku 1 pułku szwoleżerów Józefa Piłsudskiego.
Od 1941 był komendantem Obwodu V Mokotów (Okręg Warszawa AK). 11 listopada 1942 awansowany do stopnia podpułkownika. Podczas powstania warszawskiego z 3 na 4 sierpnia 1944 roku wycofał się z terenu Mokotowa, pozostając formalnie dowódcą obwodu do 18 sierpnia. Po upadku powstania przebywał w niewoli niemieckiej. Po wojnie trafił na Dolny Śląsk, zamieszkał w Chwalęcinie, a następnie Wilkowie Wielkim koło Dzierżoniowa. Na przełomie lat 60. i 70. wyjechał do Kanady. Zmarł 13 czerwca 1981 roku w Montrealu i tam został pochowany. Na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie znajduje się jego grób symboliczny (kwatera 173-4-32,33).