Cechy gatunku Długość ciała (bez ogona) 100–115 cm, długość ogona 30–40 cm, wysokość w kłębie 66–75 cm; masa ciała samców 26–41 kg, samic 26–34 kg. Umaszczenie zmienne, od jasnoszaro-żółtego do buro-szarego. Na bokach ciała ciemne pręgi, przechodzące miejscami w plamy. Na udach ciemne poprzeczne paski.
Długość jej włosów sięga 225 mm, gdy na reszcie ciała jest to 50–75 mm. Ubarwienie jest zmienne w zależności od pory roku. Nie występuje dymorfizm płciowy w rozmiarze i wadze osobników. Samice mają do trzech par sutków.
Ekologia Siedlisko Stepy, zarośla, pustynie, zwłaszcza kamieniste.
Występuje na otwartych przestrzeniach, na których woda pitna jest dostępna w promieniu 10 km. Na otwartych terenach pustynnych nie jest spotykana. W terenie górzystym maksymalna wysokość, na której była odnotowana, wynosiła 3300 m n.p.m. (w Pakistanie). Jest to zwierzę nocne, spędzające dni w jamach, jaskiniach lub norach, które rozpoznać można dzięki zgromadzonym w pobliżu resztkom pożywienia, kościom i odchodom.
Odżywianie Pożywieniem hieny pręgowanej jest wszelkiego rodzaju padlina i resztki ofiar innych drapieżników. Z braku padliny napada na stare lub chore małe ssaki, śpiące ptaki, gady i owady. Nie stroni też od owoców i warzyw. Aby uniknąć konkurencji z innymi padlinożercami składuje padlinę w norach.