W roku 1926 Amanullah Chan przyjął tytuł króla, ale trzy lata później został obalony przez przeciwników silnej europeizacji kraju, zaś część terytorium kraju (w tym stolica) znalazła się pod kontrolą nieuznawanego międzynarodowo Emiratu Afganistanu, istniejącego kilka miesięcy pod panowaniem uzurpatora Habibullaha Kalakaniego, obalonego wkrótce przez kuzyna króla, Muhammada Nadira Chana, który następnie jako Nadir Szach sam objął tron królewski. Nowy król zaprzestał polityki reformatorsko-modernizacyjnej swego kuzyna. W związku z walkami klanowymi i tzw. vendettą, w roku 1933 zginął z ręki nastolatka. Koronę przejął jego syn Muhammad Zahir Chan, który zachował neutralność podczas II wojny światowej, a w 1946 roku wprowadził Afganistan do ONZ. W 1964 roku Afganistan proklamował nową konstytucję, stając się odtąd monarchią konstytucyjną. W 1965 roku odbyły się pierwsze wolne wybory do parlamentu afgańskiego. Gdy Indie przestały być brytyjską kolonią, władze afgańskie chciały, aby Pasztuni mieszkający na terenach odłączonych od Afganistanu w 1893 roku mogli swobodnie zadecydować o losie swoich terenów. Zaoferowano im jedynie wybór między Pakistanem a Indiami. Wybrali to pierwsze.