Przy niej za czasów Amenhotepa postawiony został pomnik wielkiego skarabeusza.
left|400px
Odkrywanie Karnaku thumb|200px|XIX-wieczny sztych Alberta Payne’a przedstawiający Karnak Karnak niszczony był już od schyłku starożytności przez Koptów, w średniowieczu przez islamskich fanatyków, traktowany jako źródło kamienia służącego do wypalania wapna lub do budowy wszelkich arabskich konstrukcji. Od czasów starożytnych poziom wód gruntowych podniósł się w rejonie tebańskim o około 3 m. Każdego lata wody wylewającego Nilu wdzierały się do świątyni pogarszając stabilność budowli (z tego powodu w 1861 zawaliła się jedna z kolumn).
O istnieniu świątyń Karnaku Europejczycy dowiedzieli się w XVII wieku. Były zwiedzane przez ludzi którzy odwiedzali Teby i opisywane w wielu książkach. Karnak należał do ostatnich miejsc na terenie starożytnej stolicy, które poddano systematycznym badaniom naukowym. Przyczyną tego stanu rzeczy był ogrom budowli i przestrzeni, na której świątynie się rozpościerały.