Chińczycy wymieniają podarunki celem ich wzmocnienia.
Przykładem kultury darów jest tradycja badań naukowych. Naukowiec tworzy dokumentację swoich badań i oddaje ją innym naukowcom przy pomocy publikacji w pismach i wystąpień na konferencjach. Inni naukowcy swobodnie odnoszą się w swojej pracy do badań poprzedników. Im więcej razy prace jakiegoś naukowca są cytowane przez innych, tym większy ma on prestiż i autorytet w oczach społeczności, co przekłada się na zwiększone prawdopodobieństwo otrzymania dotacji (grantów) na badania i lepszego stanowiska. Poza tym wszyscy naukowcy korzystają z powiększającej się bazy wiedzy.
Tam, gdzie cennym dobrem jest informacja, mamy do czynienia ze szczególną stosownością kultury darów, np. w przypadku, gdy jakaś część informacji może być niezliczoną ilość razy kopiowana i przekazywana w zamian za nic. Według Manuela Castellsa kultura darów rozwija się współcześnie na nowo w społeczeństwach informacyjnych, m.in. dzięki ruchowi na rzecz wolnego oprogramowania, gdzie programiści udostępniają kod źródłowy, aby każdy mógł go modyfikować i ulepszać. Zyskują w ten sposób prestiż i poważanie, a cała społeczność czerpie korzyści z ulepszonego oprogramowania.