Za sprzymierzeńców uznawano wszystkie partie walczące o wolność polityczną i rozszerzenie równości społecznej, o ile jednak umiarkowanymi dążeniami nie krępują naszej działalności. Analizując powyższy program jak i publicystykę „Pobudki” można stwierdzić, że opierając się bardziej na B. Limanowskim niż K. Marksie, członkowie Gminy Narodowo-Socjalistycznej, uwzględniając polskie realia i stosunki polityczno-społeczne szukali własnej drogi do socjalizmu.
Od stycznia 1889 Gmina zachowując autonomię ideową weszła na podstawie specjalnej umowy do Ligi Polskiej, którą uznała za najwyższą instytucję narodowo-rewolucyjną.Umowa Ligi Polskiej z paryską Gminą Narodowo-Socjalistyczną w Liga Narodowa 1887–1906. Sprawozdania, odezwy, dokumenty, oprac. Mateusz Werner, Kraków 2015, s. 294-295. W tym czasie komisarzem Ligi Polskiej w Paryżu był uczestniczący w pracach Gminy Henryk Gierszyński. W miarę narastania sporów ideowych w Lidze coraz bardziej działacze Gminy stawali się orędownikami powstania partii socjalistycznej opowiadającej się zarazem za niepodległością Polski. Na tę ewolucję nakładał się fakt iż Gierszyńskiego na stanowisku komisarza LP zastąpił działacz Zetu Bolesław Motz który zaczął ostro konkurować z Gminą o wpływy wśród polskiej młodzieży studiującej w Paryżu.