Czesław Zgorzelski (ur. 17 marca 1908 w BoryczewieBiogramy pracowników naukowo-dydaktycznych w: Księga pamiątkowa w 75-lecie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, pod red. księdza Mariana Ruseckiego, Redakcja Wydawnictwa KUL, Lublin 1994, zm. 26 sierpnia 1996 w Lublinie) – polski filolog, specjalizujący się w historii literatury polskiej oświecenia i romantyzmu, edytor dzieł Mickiewicza.
Życiorys W 1926 ukończył Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Wilnie. W 1927 zaczął studiować filologię polską na Uniwersytecie Stefana Batorego. W latach 1930–1932 pracował jako nauczyciel w Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Wilnie, a także jako asystent na tej uczelni. Studia ukończył w 1932 pod opieką Stanisława Pigonia i kontynuował pracę na uniwersytecie.
W latach 1945–1949 pracował jako adiunkt w Katedrze Historii Literatury Polskiej na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1947 roku uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych. Tematem jego rozprawy doktorskiej było Pojęcie "dumy" w polskiej poezji przedromantycznej, a promotorem Konrad Górski. W 1950 roku został, z powodów politycznych, zwolniony z UMK. W latach 1949–1950 pracował w Wydawnictwie Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu, a od 1950 jako zastępca profesora, a następnie profesor na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.