Lata 1919-1920 Wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. Walczył z Ukraińcami podczas ataku wojsk polskich na Jazłowiec – Halicz. Ukończył podchorążówkę artylerii w stopniu podporucznika. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920; walczył m.in. na przedmościu warszawskim w sierpniu 1920 jako oficer 9 baterii 19 pułku artylerii polowej w składzie 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Został odznaczony Krzyżem Walecznych za „odwagę i zimną krew” wykazane 15 sierpnia 1920 w bitwie pod Radzyminem. Brał udział w dalszych walkach dywizji pod Lidą, Wilnem i Rykontami.
Dwudziestolecie międzywojenne XX w. i Wojna Obronna 1939 r. Od 1921 pracował w PKU-Wilno jako urzędnik ds. specjalnych. Od połowy lat 20 XX w. był szefem ekspozytury Oddziału II Sztabu Generalnego WP w Wilnie. Jednocześnie podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Wileńskim. Ukończył szkołę podchorążych piechoty wyróżniony pamiątkową szablą. W 1930 przeszedł w Warszawie specjalny kurs wywiadu i kontrwywiadu. Od 1933 był szefem placówki wywiadowczej w Siedlcach. Doprowadził do schwytania wielu agentów sowieckich i niemieckich. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w obronie Wilna i obronie Grodna.