Maximilian von Weichs, właściwie Maximilian Maria Joseph Karl Gabriel Lamoral Reichsfreiherr von Weichs zu Glon (ur. 12 listopada 1881 w Dessau, zm. 27 września 1954 na zamku Rösberg) – niemiecki wojskowy, szkoleniowiec i arystokrata, baron, feldmarszałek, dowódca grup armii „B” i „F”, naczelny dowódca wojsk niemieckich na Południowym Wschodzie (1943–1945). Oskarżony o zbrodnie wojenne w procesach norymberskich, nie był sądzony z powodu choroby. Uczestnik I i II wojny światowej.
Biografia Urodził się 12 listopada 1881 w Dessau (dziś Dessau-Roßlau). Pochodził z rodziny szlacheckiej, był synem pułkownika. W 1900 został podchorążym, a w 1902 podporucznikiem. W latach 1908–1910 uczył się w szkole kawalerii, a w latach 1910–1913 w Akademii Wojny. W latach 1913–1914 pracował w centrali bawarskiego sztabu generalnego.
Podczas I wojny światowej początkowo był oficerem do poruczeń, potem pierwszym oficerem sztabu generalnego.
W latach międzywojennych nauczał taktyki w Szkole Piechoty w Dreźnie. W 1933 został generałem majoremS. Żerko, Biograficzny leksykon II wojny światowej, Poznań 2013, s. 438. i dowódcą 3 Dywizji Kawalerii.