Określono dwóch podstawowych wrogów socjalizmu – lokalną burżuazję i zagraniczny kapitał, w polityce zagranicznej podkreślono konieczność dalszego uniezależnienia. W gospodarce z kolei zapowiedziano okresy przejściowe, w trakcie trwania których zachowana miała być własność ziemska i prywatna własność w sektorze usług i przemysłu.
Opozycja nie uznała konsolidacji władzy przez Bellę. Rządy Ben Belii coraz bardziej nie podobały się środowisku wojskowych, ponadto cały czas istniała opozycja wewnątrz partiiAlan Palmer, Kto jest kim w polityce. Świat od roku 1860, Wydawnictwo Magnum, Warszawa, 1998, przeł. Wiesław Horabik, Tadeusz Szafrański, s. 45.. Wojsko szczególnie krytycznie przyjęło prezydencką propozycję utworzenia milicji, co odebrano jako brak zaufania względem armii. Prezydentowi zarzucano nadmierną rozrzutność, bałaganiarstwo, brak konsekwencji. Krytycy zwracali uwagi na jego sposób noszenia zbliżony do filmowego amanta. W czerwcu 1964 roku doszło do nieudanej rebelii pod przywództwem pułkownika Mohammeda Chaabani. Po straceniu lidera buntu wojskowego, na czele opozycji w armii stanął pułkownik Huari Bumedien (usunięty przez Ben Bellę ze stanowiska ministra obrony narodowej w październiku 1963 roku).