Wstęp W 1649 Irlandia była w stanie wojny już od 8 lat, czyli od wybuchu tzw. Irlandzkiej Rebelii (Irish Rebellion) w 1641. W tym momencie większość Irlandii była pod kontrolą Irlandczyków, z rządem znajdującym się w Kilkenny. Irlandczycy sprzymierzyli się z angielskimi Rojalistami przeciwko Parlamentowi, który zamierzał podbić Irlandię, zakazać wyznawania religii katolickiej oraz zniszczyć katolicką klasę właścicieli ziemskich. Po ciężkich walkach Irlandczycy podpisali traktat pokojowy z królem Anglii Karolem I, zgadzając się na pobyt wojsk angielskich Rojalistów w Irlandii dowodzonych przez rojalistowskich oficerów, w szczególności księcia Oemonda. Wkrótce jednak król Karol I został stracony. W chwili egzekucji króla Irlandczycy mieli już jednak władzę nad całą wyspą oprócz małych enklaw – Dublinu i Derry – które trzymał Parlament.