W 1960 Michaux zdobył prestiżową nagrodę literacką na Biennale w Wenecji. W 1965 został laureatem French Grand Prize, ale odmówił jej przyjęcia. W 1975 otrzymał obywatelstwo francuskie. Pod koniec życia, z daleka od wielkiego artystycznego świata oddawał się wschodnim medytacjom. Zmarł 19 października 1984 w Paryżu na atak serca.
Twórczość Michaux uchodzi za niestrudzonego badacza ludzkiego wnętrza, skoncentrowany na własnym „ja” oraz wszelkich doznaniach dotyczących umysłu i ducha. Doznania te mają zwykle charakter negatywny, pełno tu bólu i cierpienia. Twórczość Michaux naszpikowana jest makabrycznymi obrazami, pełnymi mrocznych labiryntów, potworów czy przerażających dźwięków. Pokrewny surrealistom (choć nigdy oficjalnie nie został członkiem tego ruchu artystycznego), stworzył oryginalną formę prozy poetyckiej stojącej na straży własnej indywidualności i autentyczności.
Inspirowany twórczością poetów wyklętych, przede wszystkim Lautréamonta, którego uznał za swojego ojca chrzestnego, Arthura Rimbaud czy Charles'a Baudelaire, zafascynowany mistyką wschodu i zachodu, malarstwem surrealistów.