Reza Pahlawi obrał za cel zmodernizowanie Persji i wprowadzenie scentralizowanej władzy. W planach były: uprzemysłowienie kraju, rozbudowa infrastruktury (zwłaszcza budowa kolei żelaznej), ujednolicenie szkolnictwa i prawa, poprawa higieny mieszkańców Iranu i zmniejszenie wpływu duchowieństwa islamskiego na życie państwa. Największe sukcesy odniesiono w zakresie medycyny i szkolnictwa.
Ważniejsze reformy 1926 – ujednolicenie podatku gruntowego, wprowadzenie obowiązku służby wojskowej 1927 – zerwanie wszystkich międzynarodowych umów Persji, organizacja Centralnego Banku, początek budowy kolei transirańskiej, wprowadzenie rejestracji urodzeń, nazwisk i dowodów tożsamości 1928 – przekształcenie prawa gospodarczego, cywilnego i sądowego na wzór zachodni 1929 – przymus noszenia zachodnich strojów przez mężczyzn 1935 – otwarcie uniwersytetu w Teheranie, zmiana nazwy państwa z Persji na Iran, utworzenie spółki Anglo-Iran-Oil (tylko 16% zysków przeznaczonych było dla Iranu), wydanie dekretu dopuszczającego kobiety do pracy w ministerstwach, bankach i innych urzędach państwowych oraz w szkolnictwie i służbie zdrowia 1937 – zakaz noszenia chust przez kobiety