W historii rozwoju technologii fotograficznej czarno-białej przed materiałami panchromatycznymi pojawiły się (wprowadzone ne rynek w 1884 roku) materiały ortochromatyczne (orthos – prosty, równy) – których czułość sięgała 560–600 nm, tj. koloru żółtego lub żółtopomarańczowego, nie były natomiast praktycznie uczulone na barwę czerwoną. Emulsjami ortochromatycznymi powszechnie posługiwano się przy wykonywaniu odbitek fotografii czarno-białych na papierze; można było się przy pracy posługiwać przyćmionym światłem barwy czerwonej lub pomarańczowej. Podobnie jak w przypadku emulsji panchromatycznych rozróżnia się czasem emulsję izoortochromatyczną, która posiada wyrównaną czułość na barwę zieloną i żółtą, podczas gdy emulsja ortochromatyczna posiada obniżoną czułość na zieleń.
Emulsja sensybilizowana do barwy czerwonopomarańczowej, rzędu 620–650 nm, a więc w zakresie pomiędzy orto- a panchromatyczną, określana bywa mianem izochromatycznej.
Bibliografia Cyprian T.: Technika nowoczesnej fotografii; Księgarnia Wł. Wilak, Poznań, 1949. Puśkow W.W.: Poradnik fotograficzny; PWT, Warszawa, 1956. Sommer S., Dederko W.: Vademecum fotografa; FAW, Warszawa, 1956. Windisch H.: Die neue Fotoschule; Heering-Verlag, Harzburg, 1937. Бунимович Д.З., Фомин А.В.: Справочник фотогафа; Легкая Индустря, Moskwa, 1970.
Kategoria:Substancje chemiczne stosowane w fotografii