Józef Kreutzinger (2 marca 1877 w Poniecu, zm. wrzesień 1939) – pułkownik geograf Wojska Polskiego, od maja 1926 do 1 czerwca 1932 szef Wojskowego Instytutu Geograficznego.

Życiorys Józef Kreutzinger urodził się w wielodzietnej rodzinie – miał trzech braci. Rodzice jego byli Polakami (są pochowani na cmentarzu w Poniecu), prawdopodobnie kilka pokoleń wcześniej Niemiec o nazwisku Kreutzinger poślubił Szwajcarkę i osiedlili się na stałe w Poniecu.

W armii pruskiej Józef Kreutzinger po ukończeniu 7-klasowej szkoły realnej, odbył jednoroczną służbę wojskową w 20 pułku artylerii polowej armii pruskiej. W latach 1896–1898 odbył przeszkolenie w Szkole Artylerii w Berlinie, a w roku 1901 ukończył kurs oficerski i otrzymał kwalifikacje na oficera topografa. W latach 1902–1914 służył w Niemieckim Urzędzie Pomiarowym występującym przy Sztabie Generalnym w Berlinie – tzw. Landesaufnahme. W tym czasie wykonywał różnorodne prace geodezyjne i topograficzne na terenie całych Niemiec.