Siewki utrzymują się tylko wówczas, gdy w pierwszych latach ich rozwoju zdarzy się korzystny układ temperatur. Rozwój młodych drzew jest bardzo powolny i 25-letnie często ledwo wyrastają ponad poziom ściółki. Przyrost na wysokość zwykle nie przekracza 1, czasem 2 cm. Przy tak wolnym wzroście kolejnym czynnikiem limitującym rozwój i utrzymanie się drzew jest żerowanie roślinożerców i pozyskanie drewna przez ludzi. W dolinach rzek drzewa osiągają do 15 m wysokości, a poza nimi do 6–8 m.
Szata roślinna Strefa lasotundry nie jest istotnie zróżnicowana na różnych kontynentach. Zmieniają się jednak dominujące gatunki drzew osiągające tu granicę występowania. W Europie są to sosna zwyczajna Pinus sylvestris i brzoza omszona Betula pubescens var. pumila (syn. Betula tortuosa). W Azji im dalej na wschód tym większy udział mają takie gatunki jak: świerk syberyjski Picea obovata (dominant na obszarze między Morzem Białym i Uralem), modrzew syberyjski Larix sibirica (między Uralem i rzeką Piasiną) oraz modrzew dahurski Larix dahurica i brzoza Ermana Betula ermanii na Dalekim Wschodzie. Na północno-wschodnich krańcach Azji występują wzdłuż rzek laski liściaste tworzone przez topolę wonną Populus suaveolens, brzozę brodawkowatą Betula pendula i Chosenia arbutifolia. Na obszarach wyżej położonych rośnie sosna karłowa Pinus pumila.