Na przyjęcie zamówiono 5000 butelek szampana i obsługę 160 kucharzy, sprowadzonych na tę okazję z Paryża.
Do wybuchu rewolucji przyczyniły się trzy czynniki: próba narzucenia przywiązanym do tradycji Irańczykom europejskich wzorców kulturowych, nieprzeprowadzone w pełni reformy społeczne oraz działalność ajatollaha Ruhollaha Chomejniego. Był on jednym z przywódców religijnej opozycji, którzy otwarcie sprzeciwiali się zażyłym stosunkom szacha z Izraelem, wprowadzeniu równych praw dla kobiet i dopuszczeniu do urzędów państwowych przedstawicieli mniejszości religijnych. Za swój opór wobec polityki Pahlawiego Chomejni został w 1963 roku aresztowany, a w następnym roku wydalony do Turcji, gdzie był pod stałą kontrolą tajnej policji SAWAK. W 1965 roku Chomejni dobrowolnie wyjechał do Iraku. W Iraku ogłosił swoją wersję doktryny islamu, w której wezwał wiernych do świętej wojny z wrogimi państwami (głównie Stanami Zjednoczonymi i Izraelem). Postulował obalenie monarchii i zastąpienie jej rządami teokratycznymi, usystematyzowanymi pod postacią koncepcji rządów prawników muzułmańskich (welajat-e faghih), którą wyłożył w wydanej w 1970 roku książce Hokumat-e eslami: welajat-e faghih.