Książę interesował się muzyką, sztuką i literaturą. Był głównym przedstawicielem monakijskich delegacji w ramach UNESCO, działał również w Międzynarodowym Komitecie Olimpijskim. Słynął z nienagannych manier i wysokiej kultury osobistej.
W 1922 zmarł książę Albert i nowym władcą został książę Ludwik II. Charlotte stała się wtedy następczynią tronu. Jednocześnie zaczęły pogłębiać się jej problemy małżeńskie – jej mąż i ojciec rywalizowali pomiędzy sobą, a księciu Ludwikowi zależało najbardziej na tym, by księżna Valentinois urodziła syna, który zostałby w przyszłości jego następcą. Tak się stało w 1923, gdy urodził się książę Rainier.
Książę Ludwik uznał, że książę Pierre wypełnił już swoją funkcję na dworze. W tym czasie małżonkowie przestali mieszkać razem – on preferował swój paryski apartament, ona przebywała głównie we francuskiej wsi, a dziećmi zajmował się dziadek. Dodatkowo Polignac posądzany był o homoseksualizm, a księżna wdawała się w kolejne romanse.
18 marca 1929 Zgromadzenie Narodowe zaczęło nakłaniać księcia Ludwika do abdykacji na rzecz zięcia, który wydawał się odpowiednim kandydatem do tronu i był lubiany przez poddanych. Dotychczasowemu władcy zarzucono brak dbałości o interesy kraju.